اماميّه اتّفاق دارند بر اين كه شش نفر از ياران امام باقر و صادق عليهما السلام افراد صادق القول هستند . آنان انسان‌هاى بزرگى هستند و به مقام فقاهتشان معتقدند . علماى اماميّه گفته‌اند : فقيه‌ترين افراد در ميان راويان طبقه‌ى اوّل ، شش نفرند : « زرارة » ، « معروف بن خرّبوذ » ، « بريد بن معاوية » ، « ابوبصير اسدى » ، « فضيل بن يسار » و « محمّد بن مسلم طائى » . در ميان اين شش نفر ، زراره را فقيه‌تر از ديگران دانسته‌اند ؛ و برخى ابوبصير مُرادى را به جاى ابوبصير اسدى ذكر كرده‌اند . از اين عبارت چه استفاده مىشود ؟ آيا بيش از اتّفاق بر عدالت اين شش نفر چيز ديگرى استفاده مىشود ؟ « أجمعت العصابة على تصديق هؤلاء » يعنى آنان دروغ نمىگويند ؛ احتمال كذب در موردشان راه ندارد ؛ متّهم به كذب نيستند ؛ مقام و ثاقت و عدالتشان محرز است . اگر در عبارتى داشتيم « أجمعت العصابة على تصديق زيد » معنايش اين است كه علما بر عدالت زيد تصديق و اتّفاق دارند ؛ و بيش از اين مقدار بر چيزى دلالت ندارد . كشّى رحمه الله به گروه دوّم كه مىرسد ، تغيير كوچكى در عبارت داده و مىنويسد : في تسمية الفقهاء من أصحاب أبي عبداللَّه عليه السلام : أجمعت العصابة على تصحيح مايصحّ عن هؤلاء وتصديقهم لما يقولون وأقرّوا لهم بالفقه من دون اولئك الستّة الّذين عدّدناهم وسمّيناهم ستّة نفر : « جميل بن درّاج » و « عبداللَّه بن مسكان » و « عبداللَّه بن بكير » و « حمّاد بن عثمان » و « حمّاد بن عيسى » و « أبان بن عثمان » . قالوا : وزعم أبو إسحاق الفقيه - وهو ثعلبة بن ميمون - أنّ أفقه هؤلاء جميل بن‌درّاج ، وهم أحداث أصحاب أبي عبداللَّه عليه السلام . « 1 » عصابه اتّفاق دارند بر حكم كردن به صحّت روايتى كه تا اين افراد سندش صحيح

--> ( 1 ) . المختار من رجال الكشى ، ص 375 ، رقم 705 .